چهارشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1388

شورباي اومانيسم خويشتن محور و پمپهاي Reversible

چند روزی است که خواندن رمان کوری "اثر ژوزه ساراماگو برنده جایزه نوبل ۱۹۹۸" را آغاز کرده ام و از طرفی تحویل پروژه نیروگاه و کار پر مشغله هم قوز بالا قوز شده و تشکیل یک ترجیع بند "پیتزای قورمه سبزی" دیدنی داده.که البته نتیجه همه ی این تاثیرات را می تونین توی برداشت من در آتیه بخونین.

از طرف دیگه یک مسئله ی جدید ذهنم را مشغول کرده: اگه بخواهیم عدالت اجتماعی را تعریف کنیم و برای اون یک concept در نظر بگیریم؛ چيزي بهتر از اين به ذهنم نمي رسه كه بگم"آنچه براي خود مي پسندي براي ديگران هم بپسند و آنچه براي خود نمي پسندي براي ديگران هم مپسند". اين خيلي معيار خوب و كامليه. يعني واقعا فراي دين و حتي اخلاقيات هست(و نه اينكه هرچيزي فراي دين و اخلاقيات باشه خوب باشه) و در عين حال معيار خيلي ليبراليه.

نمي دونم چطوري مي شه كه آدم ها مي تونن آنچه براي خودشون درست مي دونن را براي بقيه نادرست بدونن. نمي دونم كه چطوري آدمها مي تونن دوست داشته باشند ولي دوست نداشته باشند دوست داشته بشوند. چطوري مي تونن عصباني بشن ولي كس ديگه اي از اونها عصباني نشه. اينها خيلي همه را به هم نا اميد مي كنه.

نوشته شده توسط مهدی در 18:24 | | لینک به این مطلب