روزهاست که اخبار را دنبال نمی کنم. بسیار هم آسوده تر هستم. ولی اینبار خبر بسیار بزرگ بوده: اسرائیل خاک غزه را به توبره کشیده است.

آنهایی که مرا می شناسند از التزام من به دموکراسی خبر دارند. همین طور خبر دارند که من مخالف سرسخت هر نوع جنگی و هر نوع اعدامی هستم. مخالفت من با اسرائیل دقیقا از همین آپارتاید نژادی-دینی این سیستم نشات می گیرد، همونطوری که این کار رو از سوی هر کس دیگه ای هم که باشه نفی می کنم.

توی این چند روز اخبار و تحلیل های مختلفی از دوست و آشنای حقیقی و وبلاگی شنیده ام. از اینکه: تقصیر خودشونه؛ تقصیر حماسه که وقتی اسرائیل داشت به اونها زمین می بخشید؛ توی اسرائیل موشک زد؛ از اینکه تقصیر ایرانه که اونجا جنگ درست می کنه؛ اصلا خبری نیست، ایران داره بزرگش می کنه،مگه این حماس نبود که از عراق حمایت می کرد....و از سوی دیگه کمک های یهودیان ایران به مردم غزه؛ تحسن دانشجویان بسیجی در غزه؛ کافر حربی خواندن اسرائیل توسط رهبری و...

من نه کشته مرده ی اسرائیلم و نه دلخوش ایران، حماس را هم تائید نمی کنم. ولی چند نکته ی ظریف بود که توجه من را به خودش جلب کرد:

۱. رفتار دوگانه ی ایرانی ها با یهودیان و اسرائیل: خیلی از ایرانی ها(به خصوص مدرن ترها) در عین حالی که اسرائیل را دوست ۶ ایران می دونن و اعتقاد دارند بسیار کشور خوب و آباد و آزاد و مدرن و دموکراتیک و .... است؛ ولی در عین حال رفتار شایسته ای با یهودیان ایران ندارند، نباید از اونها خرید کرد ؛نباید به اونها دختر داد و با اونها وصلت کرد، همش دنبال پول هستند.

 من فکر می کنم اونها نه به اون خوبی هستند و نه به این بدی، اونها هم آدمهایی مثل من و شما هستند و منافعی دارند که باید تامین بشه. متاسفانه گاهی ما آدمها به خاطر منافعمون پا روی خیلی چیزها می گذاریم.

۲.بورس کردن منتظر الزیدی در ایران و پذیرش دانشجویان غزه در دانشگاه آزاد: بسیاری اعتقاد دارند چرا در حالی که دانشجویان ایرانی با یک سد بزرگ به نام کنکور مواجهند و خیلی از اونها با عنوان های مختلف مثل ستاره دار و ... از تحصیل محروم می شن؛ برای مردمی که بسیاری از اونها ما (منظور:شیعیان) را مهدور الدم می دونن و در ۸ سال جنگ از عراق حمایت کردن باید همچین کاری بکنیم؟

به نظرم دو نکته اینجا خیلی مهمه: یکی اینکه آیا ما(منظور جمهوری اسلامی) به خاطر مردم غزه داریم این کارها را می کنیم یا به خاطر منافع خودمون؟ پاسخ من اینه: در مورد دوم(غزه) بیشتر منافع خودمون مطرحه و بورس کردن همه ی دانشجویان غزه، هم بازتاب خوبی توی سطح جهان داره، هم خرج زیادی در مقابل هزینه های جاری ما (و کمک های احتمالی به سایر کشورها و گروهها) به حساب نمی آد و هم در ظاهر یه رفتار دموکراتیک از ایرانه(حالا اگه احتمالا اینجا به جای دانشگاه به پادگان های آموزش های ویژه برن به من ربطی نداره). ولی در مورد اول (پرتاب کننده لنگه کفش) هدف همانا زدن مشت محکم بر دهان استحکام جهانی است، "دولتمردان ایران نباید شاه کشی را باب کنند" و چه بسا در ایران هم این آقا به سوی آقایان لنگه کفش پرتاب کند.

۳.یه جمله ی زیبا از برادر آقای احمدی نژاد(همون داوود احمدی نژاد معروف!) دیدم، حیفم آم نیاورم. آقای احمدی نژاد یک سیاست خوبی که دارند سیاست "سنگ مفت، گنجشک هم مفت" است و گاهی از بین حرفهایی که می پرانند، حرفها و کارهای خوب هم از زیر دستشان در می رود. این آقا در جمع دانشجویان بسیجی که با توجه به عدم اعزام آنها به اسرائیل اعتراض داشته اند فرموده اند :"اگر فكر می‌كنید كه می‌توانید به فلسطین اعزام شوید، اشتباه می‌کنید. بدانيد كه چنين چيزی در هيچ جای دنيا وجود ندارد. نمی‌توانید نظرتان را به نظام تحمیل كنید، نظام سازمان و ساز و كار دارد"

طرف دیگر سکه این است که آقاجان(منظور حماس) چرا وقتی ما به حزب الله اینقدر کمک می کنیم مو لای درزش نمی رود، ولی ۴ تا سپاهی میفرستیم فلسطین(اون هم برای زیارت مسجد الاقصی!) خبر کشته شدنشون ۲ روزه می رسه به تهران؟! تقصیره خودتونه دیگه، یه جای کارتون ایراد داره...