حسابی مشغولم. مشغول زندگی....

کارم زیاده! خیلی زیاد....

سرم شلوغه. خیلی شلوغ...

ولی این جوری را خیلی دوست دارم!

آرامش دارم و همه چیز عالی است...

حتی وقت نمی کنم خونه ی دوستام برم. وقت نمی کنم سینما برم. وقت نمی کنم یه داستان خوب بخونم. وقت نمی کنم گردش برم. مثل آدم های متمدن! تفریحم شده خرید کردن.

اینها social expenditure کار کردن من هستند. ولی خب income هم دارم!  دارم پیشرفت می کنم توی کارم و همون طوری که انتظار داشتم همچنان فوق العاده ام.

من پسر کوهستانم. دیوانه ی طبیعتم. نیاز به آرامش دارم. ولی این expenditure ها را پذیرفته ام. چاره ای نیست. حداقل فعلا

کلاس IELTS هم ثبت نام کردم. آریانپور که دورمان زد. عجالتا رفتیم گلدیس. تا ببینیم چه می شود.

ای خدا!

ما بد تیپ، بد قیافه، بی سواد، ابله، نادون، مغرور، عصبی، بی منطق، نفهم، فوضول، منفی نگر، خدا نشناس، اصلا همه ی صفات بد دنیا! ؛) ولی همینیم که هستیم و به بودنمان به شدت می بالیم.... ( و به نظرم شایسته این همه صفات "لااقل به صورت یکجا" نیستم!)

شما که این قدر گل و ماه و موفق و خوش تیپ و تو دل برو و کار درستی هستین چرا؟!

جایی خواندم:"جامعه اي كه در آن به سر مي بريم ، مجموعه ايست از يك عده بيمار رواني در كنار هم كه به جمع آن ها عبارت مردم اطلاق مي شود.تنها راه ادامه حيات در يك جامعه ي افسرده و روان پريش آن ست كه چندان به رفتار اطرافيانت اهميت ندهي! حضور ديگران تا جايي لازم است كه به حضور تو كمك كند و گرنه چه لزومي ست بر وجود يك رواني در زندگي ات؟ بي انصاف هم نباش ،به ديگران هم حق بده كه تو را بيمار رواني خطاب كنند ،كه صد البته آن هم چندان مهم نيست."

ادعا دارم دموکرات و انتقاد پذیرم. این روحیه ی دموکراتیک من، اما و اگر و دوست و دشمن نمی شناسد. ولی من را لطفا به اشتباهات،گناهان و احیانا بی شعوری هایم مجاب یا لااقل آگاه کنید!!!

مردم دنیا دو گروهند آن هایی که از زندگی لذت می برند، آن هایی که نمی توانند ببرند.

۱. با تمام وجود و از ته دل بايد قبول کنيد که آدم بدي هستيد.خودتان را گول نزنيد و شعار الکي ندهيد. بگذاريد مجريان تلويزيون و مسئولان مملکت هر چه ميخواهند بگويند. شما خودتان را بهتر از هر آدم ديگري مي شناسيد. اين تنها راه رستگاري احتمالي شماست.

۲.سعي کنيد منتهاي لذت را از زندگي ببريد و براي اينکار حتي از صداي برخورد استکان و نعلبکي در قهوه خانه سر راهتان نگذريد.

۳.به قول دوستان به هيچ آدم بالاي ۳۰ سال اعتماد نکنيد! البته به ياد داشته باشيد که سن تقويمي ملاک نيست.

۴. بايد چيزي داشته باشيد که انتظار آمدنش را بکشيد.حالا چي يا کي ، نه به من مربوط است نه به هيچ کس ديگر.

۵. بايد بلد باشيد شوخي کنيد. همه چيز را مسخره کنيد. يعني آنقدر غمگين باشيد که به جز با خنده هاي طولاني هيچ جور ديگري زندگي برايتان قابل تحمل نشود.

۶. اين يکي خيلي مهم است. بايد به هر قدرتي با ديده شک و بد بيني نگاه کنيد. قدرت شکني ، بايد يکي از رئوس برنامه روزانه تان باشد. چيزي مثل مسواک زدن؛ آن هم روزي ۳ مرتبه!

۷. لازم است مرز ميان آنچه را که «فرهنگ والا» و «فرهنگ پست» مي نامند ، در ذهنتان از بين ببريد. همواره به خاطر داشته باشيد که راننده يک دستگاه پيکان مسافر کش با کمک فنرهاي خوابيده و لاستيک دور سفيد، همان قدرممکن است حرف حساب بزند که از ميشل فوکو و افلاطون انتظار ميرود.

۸. فضاي ذهني و قوه تخيلتان، تنها چيزي است که صاحبش واقعاً خودتان هستيد و هيچ قدرتي توان دست اندازي به آن را ندارد. در حفظ و پرورشش کوشا باشيد.

۹. به هر صورتي که ممکن است، براي ارتباط با ديگران تلاش کنيد. حالا با ابراز نياز، فرستادن نامه، خنده، دست تکان دادن، چشمک، ایمیل، فکس يا هر چيز ديگري که به فکرتان ميرسد.

۱۰. بايد يک معشوق اساسي داشته باشيد. معشوقتان ميتواند يک آدم واقعي و حاضر، که خودتان را درباره اش گول مي زنيد يا کسي که پيش از تولد شما يا سالها قبل مرده است (بيخود ياد اینگرید برگمن نيفتيد) يا حتي يک شخصيت ذهني باشد.

۱۱. اين حرف نيچه را هيچ وقت فراموش نکنيد: «نهايت پختگي يک مرد آن است که به جديتي برسد که در کودکي هنگام بازي داشته است».

آدمها دودسته اند. بعضی ها از زندگی لذت می برن و بعضی ها که نمی تونن لذت ببرن. این دسته دوم همیشه سعی میکنن عیش دسته اولی ها رو به هم بزنن.نمی شه گفت از حسادته. بیشتر یه جور بیماریه.یه مرض مزمن...